Archive for the ‘शिकलेच पाहिजे असे काही!’ Category


मार्केटिंग ही एक कला आहे की शास्त्र आहे?

यावर तज्ञांमध्ये बरेच मतभेद आहेत…राहतील…परंतू हल्लीच्या युगात मार्केटिंग ही फक्त एक आवश्यकता नव्हे तर गरजच झाली आहे. आपले प्रोडक्ट जास्तीत जास्त लोकांपर्यंत कसे पोहचावे यासाठी प्रत्येक कंपनी सतत काहींना काही उपाय योजत असते, मार्ग शोधीत असते…वेगवेगळया माध्यमांचा यासाठी उपयोग केला जातो. सध्या इंटरनेटमुळे नवनवीन इनोवेटिव कन्सेप्ट्स राबविणे सोपे झाले आहे….खूप वेगवेगळया प्रकारे कस्टमरला आपल्या प्रोडक्टबरोबर कनेक्ट करण्याचा प्रयत्न केला जातो. कमीत कमी वेळात तुमच्या मनाला भावेल, आवडेल, उद्दपिद करू शकेल अशा जाहिराती बनविण्यात येतात…परंतू फारच कमी कंपन्यांना/जाहिरातींना हे शिवधनुष्य पेलवते. परदेशांच्या तुलनेत आपल्याकडील जाहिराती याबाबतीत बऱ्याच उजव्या ठरल्या आहेत.

परंतू आज मी नेटवर LG Portugal च्या  Life Is Good या थीमवर आधारलेल्या जाहिरातीचा विडीओ बघितला…खरेतर ह्या व्हिडीओला आपल्या पारंपरिक जाहीरातीच्या व्याख्येत नाही बसविता येणार कारण हा व्हिडीओ चक्क साडेसात मिनिटे लांबीचा आहे. आता इतकी मोठी जाहिरात कोण पहाणार? इतका वेळ आहे कुणाला? आम्हाला तर हल्ली काही सेकंदाच्याही जाहिराती पहायचा कंटाळा येतो तेंव्हा साडेसात मिनिटे अरे बापरे….अ..श…क्य….

हेच अशक्य आव्हान काही कंपन्या सहज कसे शक्य करून दाखवितात…त्याचे जिवंत उदाहरण म्हणजे खालील व्हिडीओ. तुम्ही हा व्हिडीओ नुसता पाहून सोडू शकणार नाही तर  तो इतरांबरोबर शेअर करावा असाही विचार तुमच्या मनात सुरु होईल…आणि काहीच क्षणात तुम्ही तो शेअरही केलेला असेल…जसा आत्ता मी येथे केला आहे.

आणि म्हणूनच आजच्या पोस्टचे हे टायटल आहे…असे काहीतरी बनवा जे लोकांना मित्रांबरोबर शेअर करावेसे वाटेल…तुमच्या ग्राहकाला फक्त तुमची वस्तू न विकता एखाद्या कसलेल्या कलाकारासारखे त्याचे मनोरंजन करणे, त्याची भावनिक गरज पूर्ण करणे व ही उचंबळून आलेली भावना (फिलींग ) त्याला इतरांबरोबर शेअर करायला भाग पाडणे हेच आजच्या युगातील यशस्वी कंपन्याचे मुख्य रहस्य आहे व असेल…

——————————————————————————————————————————————————

खालील लेख वाचण्यासाठी त्यांच्यावर क्लिक करा.

…….…….

——————————————————————————————————————————————————Share on Facebook Share Google Buzz Yahoo Buzz Add this anywhere


चिकाटी काय असते?

प्रेरणा कशापासून मिळते?

अपयशाला कसे सामोरे जायचे?

अडचणीवर वा संकटांवर मात कशी करायची?

फक्त एखादी स्पर्धा जिंकणे व लाखो लोकांचे हृदय जिंकणे…यात किती फरक असू शकतो?

जिंकण्याइतकेच स्पर्धा पूर्ण करणे हेही किती महत्वाचे असते?

प्रेमात किती ताकद असते?

बाप व लेकाचे नाते काय असते?

आणी उर भरून कसा येतो?

ह्या सर्व प्रश्नांची फक्त उत्तरेच नाहीत तर हे सर्व जर तुम्हाला प्रत्यक्ष अनुभवायचे असेल तर खाली दिलेला  फक्त ५ मिनिटांचा व्हिडिओ बघा.

आवडला तर प्रतिक्रिया द्या.

प्रतिक्रिया यासाठी द्या की…इतके भरून आल्यानंतर स्वत:ला व्यक्त करणे किती अवघड होते हे समजण्यासाठी…

Share on Facebook

Share

Yahoo Buzz Yahoo Buzz

Google Buzz Google Buzz

Add this anywhere Add this anywhere


आज फेसबुकवर एक लेख आला वाचनात …जाम आवडला.. वाटले…  तुमच्याबरोबर इथे शेअर करावा…
म्हणून जसाच्या तसा इथे देत आहे.  लेखकाचे नाव माहीत नाही.. कोणाला माहित असेल तर कळविणे..
———————————————————————————————————————————————
एक विचार करण्यासारखी गोष्ट……..

बासरी तयार करण्यासाठी लागणारा बांबू हा तिथी पाहून तोडतात,

पंचमी, सप्तमी, अष्टमी, नवमी, दशमी या तिथींना बांबू तोडला तर
त्याला हमखास कीड लागते, असं बासरी तयार करणारे सांगतात.

त्याचे कारण म्हणजे ये तिथीमध्ये शेवटी ‘मी’ येतो,
याच ‘मी’ अहंकारातून कार्यनाश होतो आणि बासरी टिकत नाही असा समज आहे,

कृष्णाचं आवडत वाद्य बासरी,
एकदा कृष्णाच्या सगळ्या सख्या, गोपी बासरीवर चिडल्या आणि म्हणाल्या,
आम्ही त्या कृष्णाची एवढी स्तुती करतो,
त्याच्या आजूबाजूला वावरतो,
पण तो आम्हाला साधा भावही देत नाही,
तू तर एवढी साधी, ना रूप, ना काही,
पण तो तुला सतत ओठांशी धरून असतो,
तू अशी काय जादू केली आहेस त्याच्यावर ?
बासरी हसली आणि म्हणाली “तुम्ही माझ्यासारखे व्हा”
मग कृष्ण तुम्हालाही जवळ घेईल’

अर्थ न कळून गोपींनी बासरीकडे पहिले,
बासरी पुढे म्हणाली ‘मी अगदी साधी आहे’,
ना एखादी गाठ, ना वळण, मी पोकळ आहे,
त्या पोकळीतून माझ्यातला अहंकार गळून पडलाय,

माझ्या अंगावरच्या सहा भोकातून काम, क्रोध, लोभ, मोह, मद, मत्सर हे
रिपू मी काढून टाकले आहेत,

मला स्वतःचा आवाजही नाही, माझ्या सख्यान फुंकर मारली तरच मी बोलते,
तो जशी फुंकर मारतो तशी मी बोलते,
गोपी निरुत्तर झाल्या…..

तेव्हापासून त्या बासरीवर रुसून आहेत,

“म्हणूनच असेल कदाचित, पण आपल्याकडे एकही स्त्री बासरीवादक नाही”

“Author unknown”…………

Share on Facebook

Share

Yahoo Buzz Yahoo Buzz

Google Buzz Google Buzz

Add this anywhere Add this anywhere


आपल्या काळातील विरोधाभास हा आहे की आपल्या इमारती तर खूप उंच झाल्या पण आपली मने शुद्र झाली आहेत..आपले रस्तेतर खूप रुंद झाले पण दृष्टीकोन तितकेच संकुचित झाले.  आपण  खर्च तर भरपूर करत आहोत पण आपल्याकडे खास असे काहीही नाही. आपण खरेदी खूप करतो पण त्यातून आनंद मिळत नाही. आपली घरे जितकी मोठी झाली तितकेच आपले कुटुंब छोटे झाले. आपल्या सुविधा तर वाढल्या पण वेळ मात्र कमी झाला. आपल्याकडील महाविद्यालये पदव्या तर भरमसाठ वाटतात पण समज कोणत्याच शाळेत शिकवली जात नाही. वाद विवादांची संख्या वाढली पण निर्णय घ्यायची क्षमता कमी झाली. आजूबाजूला विशेषज्ञ खूप आहेत पण समस्या काही कमी होत नाही. औषधांनी कपाटांचे रकानेच्या रकाने भरले पण आरोग्याला जागा उरली नाही.

आपण खूप पितो. खूप धूरपण काढतो. पैसा पाण्यासारखा खर्च करतो पण हसताना मात्र कंजुषी करतो. गाडी जितक्या वेगात चालवतो तितक्याच वेगात नाराजपण होतो. रात्री उशिरापर्यंत जागतो सकाळी उदास थकलेले उठतो. वाचनाशी आपला संबध उरला नाही. टी.व्ही. चे मात्र भक्त झालो. प्रार्थना तर आपण विसरूनच गेलो. संपत्ती आपण कैकपटीने वाढवली पण त्याचबरोबर किंमत आपली कमी झाली. बोलायला तर खूप लागलो. प्रेमाची भाषा विसरलो आणी तिरस्काराची भाषा मात्र शिकलो.

जीवन कसे व्यतीत करायचे हे आपण व्यवस्थित शिकलो पण ते जगायलाच विसरलो. आपल्या आयुष्यातील वर्षे वाढली पण त्यातील जिवंतपणा कमी झाला. चंद्रावर फेऱ्या मारून आलो पण रस्ता ओलांडून नवीनच रहायला आलेल्या शेजाऱ्याकडे जायला कंटाळलो. बाह्याजगात भरपूर भटकलो पण आत्मजगाचा पत्ता हरवलो.

आपण खूप मोठ्या मोठ्या गोष्टी केल्या. पण चांगल्या कीती केल्या ते माहीत नाही. हवेला तर आपण स्वच्छ केले पण आत्म्याला मात्र प्रदूषितच ठेवले. अणूवर तर जय मिळविला पण पूर्वग्रहापासून सुटलो नाही. लिहून खूप काही ठेवले पण शिकलो मात्र खूपच कमी. योजना तर मोठ्या बनवल्या प्रत्यक्षात मात्र उतरल्या कमी. घाई गडबड इतकी शिकलो की संयम हा शब्द्पण विसरलो. आपण कॉम्पुटर तर बनविले जे आपले काम करतील पण त्यांनी आपले मित्रच हिरावले.

आपलं खातो फास्टफूड पण ते लवकर पचत नाही. शरीर मोठे पण चरित्र छोटे झाले आहे. नफा वाढला पण नाती तुटली. कुटुंबाचे उत्पन वाढले पण त्याचबरोबर घटस्फोटही वाढले. घरं जितकी सुंदर झाली तितकीच आतून तुटली.

हा काळ आहे चुटकीसरशी कुठेही जाऊन फिरून येवू शकण्याचा, डिस्पोजेबल डायपरसचा, नैतिकतेची ऐसीतैसी करण्याचा, एका रात्रीपुरत्या संबंधांचा, बेढब शरीरांचा आणी अशा गोळ्यांचा ज्या काहीही करू शकतात एका क्षणात उत्साह तर दुसऱ्या क्षणात शांत इतकेच नव्हे तर क्षणात मृत्युही देवू शकणाऱ्या.

हा काळ आहे शानदार दुकानांच्या दर्शनी भागात खाचाखच भरलेला माल दिसण्याचा पण गोदामे रिकामी असण्याचा. एका क्लिकमध्ये तुम्ही हे वाचू शकता, एका क्किकमध्ये दुसऱ्याला वाचवू शकता. तर एका क्लिक मध्ये डिलीटही करू शकता.

लक्षात ठेवा: आपल्या जवळच्या लोकांबरोबर जास्तीत जास्त वेळ घालवा. कारण उद्या ते तिथे असणार आहेत की नाही ह्याची कोणतीही खात्री नाही. विसरू नका: तुमच्याकडे अपेक्षेने बघणाऱ्या लहानातल्या लहान मुलाबरोबर पण प्रेमाने बोला. कारण लवकरच ते मूल मोठे होवून तुम्हाला सोडून जावू शकते.

जवळच्यांना प्रेमाने आलींगन द्यायाला विसरू नका कारण ती एकच अशी गोष्ट आहे जी तुम्ही तुमच्या हृदयाने देवू शकता व त्यासाठी तुम्हाला एका दमडीचाही खर्च येत नाही.

माझे तुझ्यावर खूप प्रेम आहे हे जादुई वाक्य नुसते तोंडाने बोलू नका तर कृतीतून पण व्यक्त करा.

तुमच्या खूप आतून आलेले दोन प्रेमाचे शब्द वा आलींगन खूप जुन्या व कडवट जखमा भरू शकतात.

एकमेकांचे हात सोडू नका. प्रत्येक क्षण साजरा करा. कदाचित तुम्ही शेवटच्याच वेळेला हात हातात घेत असाल.

प्रेमासाठी वेळ द्या. स्वत:ला व्यक्त करण्यासाठी वेळ द्या. तुमच्या मनातील भावनाना इतरांपर्यंत पोचवण्यासाठी वेळ द्या.

आणी हे तर अजिबात विसरू नका:

आयुष्य श्वासात मोजू नका उलट अशा क्षणांना कैद करा ज्यांनी तुमचा श्वासच हिरावून घेतला होता.

आयुष्य हे श्वासात मोजण्यासाठी नसते तर अशा क्षणासाठी असते जे तुमचे श्वासच हिरावून घेतात

आणी आता हा निरोप तुम्ही फक्त आठ लोकांपर्यंतपण पोचवू शकला नाहीत तरी कोणाला त्याची फिकीर आहे.

————————————————————————————————————————————————–

हा मेसेज (निरोप) इंटरनेट वर गेल्या १० वर्षांपासून भटकतोय. ह्याच्या मूळ लेखकाचे नाव पत्ता कोणालाच खात्रीशीर माहित नव्हता. जॉर्ज कार्लिन चा संदेश ह्याच नावाने हा निरोप इतकी वर्षे भटकत होता. परंतु आता सत्य समजले आहे. हा लेख डॉक्टर मूरहेड यांनी १९९० मध्ये लिहिला होता आणी नंतर १९९५ साली त्यांच्याच ‘WORDS APTLY SPOKEN’ ह्या पुस्तकात प्रसिद्ध झाला होता. हा मूळ संदेश इग्रंजीत कोणाला वाचायचा असेल तर खाली देत आहे.

—————————————————————————————————————————————————

The paradox of our time in history is that we have taller buildings but shorter tempers, wider Freeways but narrower viewpoints. We spend more, but have less, we buy more, but enjoy less. We have bigger houses and smaller families, more conveniences, but less time. We have more degrees but less sense, more knowledge, but less judgment, more experts, yet more problems, more medicine, but less wellness.

We drink too much, smoke too much, spend too recklessly, laugh too little, drive too fast, get too angry, stay up too late, get up too tired, read too little, watch TV too much, and pray too seldom.

We have multiplied our possessions, but reduced our values. We talk too much, love too seldom, and hate too often.

We’ve learned how to make a living, but not a life. We’ve added years to life not life to years. We’ve been all the way to the moon and back, but have trouble crossing the street to meet a new neighbor. We conquered outer space but not inner space. We’ve done larger things, but not better things.

We’ve cleaned up the air, but polluted the soul. We’ve conquered the atom, but not our prejudice. We write more, but learn less. We plan more, but accomplish less. We’ve learned to rush, but not to wait. We build more computers to hold more information, to produce more copies than ever, but we communicate less and less.

These are the times of fast foods and slow digestion, big men and small character, steep profits and shallow relationships. These are the days of two incomes but more divorce, fancier houses, but broken homes. These are days of quick trips, disposable diapers, throwaway morality, one night stands, overweight bodies, and pills that do everything from cheer, to quiet, to kill. It is a time when there is much in the showroom window and nothing in the stockroom. A time when technology can bring this letter to you, and a time when you can choose either to share this insight, or to just hit delete…

Remember; spend some time with your loved ones, because they are not going to be around forever.

Remember, say a kind word to someone who looks up to you in awe, because that little person soon will grow up and leave your side.

Remember, to give a warm hug to the one next to you, because that is the only treasure you can give with your heart and it doesn’t cost a cent.

Remember, to say, “I love you” to your partner and your loved ones, but most of all mean it. A kiss and an embrace will mend hurt when it comes from deep inside of you.

Remember to hold hands and cherish the moment for someday that person will not be there again.

Give time to love, give time to speak! And give time to share the precious thoughts in your mind.

AND ALWAYS REMEMBER:

Life is not measured by the number of breaths we take, but by the moments that take our breath away.

If you don’t send this to at least  8 people….Who cares?

Share on Facebook

Share

Yahoo Buzz Yahoo Buzz

Google Buzz Google Buzz

Add this anywhere Add this anywhere


सावधान मित्रांनो…आजपासून झम्प्याची शिकवणी सुरु..सर्वात प्रथम तुम्हाला अगदी मनापासून धन्यवाद्….ते यासाठी की तुम्ही आत्ता या क्षणाला येथे हजर आहात आणी पुढील संपूर्ण लेख वाचण्याचे कष्ट घेणार आहात.(अशी मी आशा करतो.)

धन्यवाद झाले आता अभिनंदनपण करतो! ते यासाठी की तुम्ही अजुनही तरुण आहात. तरुण यासाठी की शिकण्यास उत्सुक आहात. तुम्हाला हेनरी फोर्डचे ते जगप्रसिद्ध वाक्य तर माहीतच असेल “जो कोणी शिकायचे थांबवितो तो म्हातारा. मग त्यचे वय २० असो की ८०. ” सर्टनली तुम्ही अजून म्हातारे नाही झालात.

असो प्रस्तावना पुरे..आता मुख्य विषयाकडे वळू…

आज झम्प्या तुम्हाला जी पहिलीच गोष्ट शिकवणार आहे ती तुम्हाला कायम लक्षात ठेवायची आहे व अमलात पण आणायची आहे. हा एक प्रकारचा नियमच आहे असे समजा हवे तर.हा नियम जर तुम्ही फॉलो केलात (अगदी आंधळेपणाने) तर यश तुमच्यामागे अक्षरक्षः उड्या मारत येईल. आणी हे झम्प्या तुम्हाला इथे लिहुन देत आहे. आत्तापर्यन्त एकही स्वकर्तृत्ववान (हे खूप महत्त्वाचे) यशस्वी अवलिया हा नियम डावलून यशस्वी होवु शकलेला नाही व होणार नाही मग तो सचिन तेंडुलकर असो की बील गेट्स की महाभारतातला धनुर्धारी अर्जुन.

नियम समजायला खूपच सोपा पण पाळायला भयंकर अवघड ( जर तुमच्यात चिकाटी असेल, एखादी गोष्ट वारंवार करायला तुम्ही कंटाळत नसाल तर मग खूप सोपा )

असा हा जादुभरा नियम आहे १०००० तासांचा (दहा हजार तासांचा)

कोणतीही गोष्ट सतत केली की ती आत्मसात होते हे तर तुम्हाला चांगलेच माहीत आहे. बरोबर? आणी जर का तीच गोष्ट तुम्ही दहा हजार तास केलीत तर? तर मग मात्र तुम्ही त्या गोष्टीत मास्टर होता. तज्ञ होता. झोपेतही ती गोष्ट करण्याचे कसब येते. तर हाच तो जादुई नियम आपण शिकणार आहोत्..आता तुम्ही विचाराल ह्यात शिकण्यासारखे राहीले काय अजून? नियम समजला आता वापरायचा आणि यशस्वी होयचे..नाही गडबड करु नका. इतक्या सहज जर हे समजत असते तर आतापर्यन्त सगळेच तेंडुलकर झाले असते.

हया नियमाला अजून काही उपनियमपण आहेत ते कुठे शिकलात अजून..

उपनियम पहीला- जी कोणतीही गोष्ट तुम्ही दहा हजार तास करणार आहात तीच्याबाबतीत तुम्ही पॅशनेट असावात. म्हणजे त्या गोष्टीवर तुमचे अतोनात प्रेम असावे. नाहीतर मधूनच सोडून पळायची वेळ येईल. प्रेम कसे असावे तर असे..(विश्वनाथ आनंद् = बुद्धीबळ , सचिन = क्रिकेट, बिल गेट्स् = सॉफ्ट्वेअर  प्रोग्रामिंग) कोणी तुमचे नाव जरी घेतले तरी तुम्ही जे काही करता त्याचे चित्र डोळ्यापुढे उभे राहीले पाहिजे. मग तुम्ही भले (घाणेरड्या) कविता लिहीणारे कवी का नसाल.

उपनियम दुसरा- कितीही अडचणी किंवा त्रास सहन करावा लागला तरी हाती घेतलेल्या वस्याप्रमाणे तुम्ही ती गोष्ट न चुकता दररोज केलीच पाहीजे. (चित्रपट पहा “लक्ष, हरिशचंन्द्राची फॅक्टरी”)

उपनियम तिसरा-जी कोणतीही गोष्ट तुम्ही करत आहात ती आणखी चांगल्या प्रकारे कशी करता येईल याचा झपाटून ध्यास घ्या. (महात्मा गांधी-सत्याचे प्रयोग वाचा. अरे बापरे अवघड वाटते मग अजून एक चित्रपट पहा “नटरंग” गुणा कागलकरचा ध्यास फॉलो करा… तमाशा नव्हे.)

उपनियम चौथा- त्या गोष्टीतील जाणकारांकडून मिळेल तेवढे मार्गदर्शन घ्या. जेणेकरून स्वतःच्या ज्या चुका तुमच्या लक्षात येत नाहीत त्या ती व्यक्ती दुरुस्त करेल. (उदा: अर्जुन-द्रोणाचार्य, सचिन-आचरेकर सर)

उपनियम पाचवा- चांदनी चौक टू चायना ह्या चित्रपटातील त्या चीन्याने सांगितलेली चीनी म्हण पाठ करा.. नव्हे नव्हे.. रोज सकाळी आंघोळ करताना जोरजोरात ओरडा ” मुझे तुम्हारी उस १०००० मूव्ह्से खतरा नहीं है जो तुमने एक बार प्रॅक्टीस की है. मुझे खतरा उस एक मूव्हसे है जो तुमने १०००० बार प्रॅक्टीस की है. ” इतक्या वेळा बोला की ती तुमच्या खोल आत आत मुरली पाहीजे.

दहा हजार तासांच्या मुख्य नियमाबरोबर ह्या उपनियमांची तुम्ही पारायणे केलीत की यशरुपी विठ्ठल तुम्हाला प्रसन्न झालाच समजा.

आता कठीण भाग – दहा हजार तास म्हणजे रोजचे २० तास याप्रमाणे जर तुम्ही न चुकता सराव केलात तर बरोबर दहा वर्षे लागतील. मागील ओळ पुन्हा वाचा…घाबरलात्..पण जर यशस्वी होयचे असेल.. ते पण वरिल उदाहरणांतील दिग्गजांप्रमाणे तर हे दिव्य पार पाडावेच लागेल. तरच लेजेन्ड्चा दर्जा तुम्हाला प्राप्त होईल.बिल गेट्स वयाच्या बाराव्या वर्षापासून कॉम्प्यूटरवर बसून १२ बारा तास कोडींग करायचा ज्यावेळेस अमेरिकेतही इतर लोकांसाठी कॉम्प्यूटर ही अवाक्याबाहेरची गोष्ट होती. सचिनचे उदाहरण वेगळे सांगायची गरजही नाही. विनोद कांबळी त्याच्यापेक्षा कितीतरी टॅलेंटेड असताना सचिन फक्त ह्या नियमामूळे कोसो मैल पुढे निघून गेला. हां जर तुम्हालापण कांबळीसारखे सामान्य यश हवे असेल तर मग या नियमांची काही आवश्यकता नाही. तुम्हीपण तुमच्या टॅलेंट्वर विसंबून राहू शकता. प्रचंड चिकाटी, निर्धार आणी संयम जर तुमच्यात असेल तरच हा नियम लक्षात ठेवा.

तुमच्यातील काहीजण म्हणतील वरील दिग्गजांकडे नशिब होते आमचे तसे नाही..तर त्यांना झम्प्या नम्रपणे सांगू इछितो की दहा हजाराच्या या नियमाचा नशिब आणी वय या दोन्ही गोष्टींशी कसलाही संबंध नाही. कारण असे की तुम्ही एखादी गोष्ट इतक्या वेळी केलीत की तुम्ही आपोआपच त्या गोष्टीत आपले लक तयार करता. अर्जुन आणि एकलव्य यांची अचूक धनुर्धारी त्यांच्या सततच्या सरावामुळे त्यांना साध्य झाली होती नशिबामुळे नव्हे. आणी आता राहीली गोष्ट वयाची तर त्यासाठी पुढील दोन उदाहरणे पुरेशी आहेत एक आहे the Little House series of children’s books ची लेखिका Laura Ingalls Wilder चे. जिचे पहिले पुस्तक वयाच्या ६५व्या वर्षी प्रकाशित झाले..तोपर्यंत ती वरील नियमाचीच पारायणे करित होती. दुसरे उदाहरण कदाचीत तुम्हाला माहीत असेल Colonel Sanders चे.. ज्यावेळेस आपल्याकडे लोक निवृत्त होतात त्या वयात म्हणजे साठीला Kentucky Fried Chicken franchise चा अफलातून उद्योग या अवलियाने उभा केला व त्यात तो चक्क यशस्वीही झाला. तोपर्यंत तोदेखिल संपूर्ण अयशस्वी (काहीजणांच्या भाषेत कमनशीबी) होता. पण ह्याच नियमाने त्यालापण तारला.

तर मग लक्षात आले एक सरळ साधा सोपा नियम तुमचे अवघे आयुष्य कशे नुसते व्यापूनच नव्हे तर यशस्वी करून दाखवितो.

तर मग मित्रांनो वेळ नका दवडू..करा सुरवात.. शोधा आपली पॅशन (आधीच माहीत असेल तर उत्तमच) आणी लागा सरावाला, जा झपाटून, इतके झपाटले जा की लोकांनी तुम्हाला वेडे म्हट्ले पाहिजे..आणी जेंव्हा लोक असे म्हणायला सुरवात करतील तेंव्हा समजा की साले यश आता आपल्यापसून फार दूर राहीले नाही

आता उभे रहा आणी जोरात बोंबला…” झम्प्या झपाटलेला की जय!”

म्हणजे हा धडा तुमच्या चांगलाच लक्षात राहील.

(आणी हो एक गोष्ट सांगायची राहूनच गेली…झम्प्यापण हा नियम अगदी रिलिजिअसली फॉलो करतो बर कां. उगाच नाही झम्प्याला झपाटलेला म्हणतात.)

ता.क.- हा लेख वाचून कोणाच्यात जर जास्तच किडा वळवळला असेल तर त्याने पुढील पुस्तकाने अजून झपाटून जावे.

काही दिवसांपूर्वी झम्प्यालादेखिल याच पुस्तकाने झपाटले होते.